Yeniden Merhaba...

Kadri Güler

Gemlik Körfez, bir haftalık aradan sonra bugün yine sizlerle buluştu. 
2002 yılında günlük gazeteyi çıkarmaya başladığımdan beri, ilk kez bu kadar uzun bir ayrılık yaşadık. 
Ayrılığın nedeni benim sağlık sorunlarım oldu. 
Gemlik Körfez bir ailesi gazetesi. 
Kurulduğu 16 Haziran 1973 gününden beri hep böyle oldu. 
Birlikte önce kardeşler arasında, daha sonra eşim Serap ile birlikte 22 yıldır bu kasaba gazetesini yaşatmaya çalışıyoruz.  Gemlik’in yaşananlarına tanıklık ediyor, tarihine not düşüyoruz. 
Bunun için benim çabam neredeyse ömrümün üçte ikisini aldı. 
Gemlik için, ülkem için, insanlık için, insanımızın daha özgür, barış içinde çağdaş bireyler olmasına kalemimle katkı koymaya çalıştım. 
Bizleri beğenen oldu, beğenmeyen oldu. 
Biz, bildiğimiz yolda yürüdük, yürüyoruz. 
Gazetemiz, bir aile gazetesi dedim. 
Evet öyle...
Muhabiri biziz, yazarı biziz, sayfa sekreteri biziz, düzeltmeni biziz, foto muhabiri biziz, son zamanlarda sosyal medyada canlı yayıncısı biziz. 
En sonunda dağıtıcıyız da...
Yani her şeyiyiz, bir tek baskı hariç. 
11 Eylül Gemlik’in kurtuluş günüydü. 
3 gün kurtuluş üzerine yazı yazdım. 
Bize bu toprakları bırakanları unutmamamızı, kanlarıyla sulanan bu vatan topraklarında yatanları anma törenlerine katılmanızı istedim sadece. 
Törene yetişmek için koşarcasına giderken ilk sinyal PTT önünde geldi. 
Aldırmadım, İstiklal Marşına yetiştim. Çelenk koymaları fotoğrafladım, bayrak törenini naklen yayınladım. 
Yorulduğumu hissettim. 
Yine devam edip İskele Meydanındaki törenlere gittim. 
Bir süre saldalyede dinlenip yine görevi sürdürdüm. Mehteranlı, kılıç kalkanlı pespaye töreni üzülerek izledim. 
Koca meydan bomboştu. 
50 kişi bile şehitleri anma kurtuluş kutlama sına gelmemişti. Adet yerini bulsun tarzında resmi görev yerine getiriliyordu. 
Üzüntüm arttı. 
Yine canlı yayınlar yaptım. 
Tören sonrası Kurtuluş şehitlerimizin mezarı başında anmaya yaya olarak gidilince, ben de protokolün ardından Lise Caddesi rampasına tırmanmaya başladım. Geride kalmıştım, hızlandım. Protokolün önünden yayın yaptım fotoğraf çektim. 
Soluklarımda ağırlaşma, göğüs kafesimde daralmalar başladığında, şehit mezarları önünde görevime devam ediyordum. Ancak, sırtımdan boşalan soğuk terlerle irkildim. 
Protokol çiçekleri kabirler üzerine bırakırken, ben de elimdekini bıraktım. Dua başlarken Emetullah Camii kapısı önüne zor attım bedenimi. 
Çöktüğüm kaldırımda soluklarımı düzeltme ye çalıştım bir süre. Kendime geldiğimde çevremdekilerin dikkatini çekmiştim.
Desteklerini geçiştirdim, eşime gittim. 
Sonrası malum...
Önce Gemlik Devlet Hastanesi Acil Servisi sonra Bursa Medicana Hastanesine sevk. 
İlk teşhisi koyan Devlet Hastanesi Kardiyologu Uzm. Dr. Özlem Karabağ’a sonsuz teşekkürler. Sonra Medicana Hastanesi’ndeki Kalp ve Damar Hastalıkları bölümü doktorlarından Prof. Dr. Enbiya Aksakal, Prof. Dr. Serdar Enel’e bölüm başkanlarına, kat personeline, hasta bakıcısından hemşiresine, güler yüzlü sağlık çalışanlarına, insanı yaşatmak için elinden gelen tüm gayreti gösterenlere, yüzde bir şans aşamasına gelmiş ana kalp damarına bypas ameliyatımı gerçekleştiren doktorum Op. Dr. Ülkü Yıldız’a ve beni bir an olsun yalnız bırakmayan eşim Serap’a, eşimin ve benim yanımda olmaya çalışan dostlarımıza sonsuz teşekkürler...
Ayrıca, defalarca arama zahmetinde bulunan eş, dost, arkadaş, okurlarıma, siyasi parti, STK yöneticilerine, özel sektör temsilcilerine binlerce kez teşekkürlerimizi iletiyorum. 
Şimdi doktorlarımın önerileri üzerine, bir süre aranızda olamayacağım. 
Sizleri ve Gemlik’i her an izleyeceğim. 
Sağ olun, var olun...