Yine Üflensin Kozalaklara Tanrı Sırları

Yine Üflensin Kozalaklara Tanrı Sırları

ey

karaca ışıkları

akşamın göğsünde tüten

ılık marpucun ucundaki soğuk nefes

ölüm hışırtılar gibi dalgın yine dudakların

rüzgarı dinle

olur mu

şarkıları kısa kesip

enginde ara sığlığını hayalin

enginde yavaş

gözlerimi kıs

umudun öznesi yakalanınca zelzelelere

isterik sarsıntılar ekle ellerime

kaçma öyle

kaçma sokak perişanlıkları gibi

begonya kokusudur

o

rengine sırnaşan

saçlarının

ah

ay'a düş çatlatan

kasırga

göğsümü çiziyorsun

keskin kamalarla

adının baş harfi zikrediyor

sol meme altımda

solumda

nehirler boyu fırtına

mavi çağlıyor

maviyi çağırıyor

gel ey

uçurtma feryatları

ıslak ve asi

başucumda dön semahı

vursun bam teline kiraz tezeneleri

bendirler sussun

çınarlar ulusun

gölgesi düş

gölgesi hüzün

gölgesinde mezarlar kümelensin

ölü aşklara

yine üflensin kozalaklara

tanrı sırları

peygamber zulasında tutuşsun o kor mevsim

çekip gitsin soğuk iklimler yamacı kahpe tepelere

---

---